Lees ons laatste nieuws
Zal ik eerlijk zijn? Ik zit meer op mijn telefoon dan me lief is. Ik ga ermee naar bed en sta ermee op. Ik vind de telefoon supermakkelijk, en soms werk ik liever op mijn telefoon dan op mijn laptop. Een telefoon is de computer die je altijd en overal bij de hand hebt.
Ik vind veel dingen leuk en haal ook inspiratie uit insta en facebook. Fijn om altijd op de hoogte te zijn van wat er gebeurt in de wereld en wil ik alles weten. Het is grenzeloos.
En precies daar wringt het. De informatiestromen houden niet op. En als ik 8 uur schermtijd aantik op een dag, is dat 1/3 van de dag. Tuurlijk is het deels mijn werk, navigatie en noem maar op, maar het is ook verslaving. Word ik daar nou echt gelukkig van?
Straks ben ik 80 en heb ik 20 jaar of langer op mijn telefoon gezeten? Heb ik dan wel voluit geleefd? En wat voor voorbeeld ben ik voor mijn kinderen als ik zoveel tijd aan mijn telefoon besteed?
Ik merk dat ik altijd aan sta, slecht slaap en vaak moe ben. Hoe kan ik deze patronen veranderen?
Een tijd geleden heb ik besloten het anders te gaan doen. Ik heb een Go Mono kastje gekocht en die hangt op de koelkast. Als ik daarmee mijn telefoon scan, worden alle bullshit apps geblokkeerd. Als ik de apps wil gebruiken, kan dat alleen met hetzelfde kastje. Als ik een dag op stap ga, en ik vergeet weer in te checken op het kastje, betekent dat ik bijna nergens kan, behalve de noodzakelijke apps (agenda, e-mail, whatsapp, telefoon, google maps, waze, apple pay, NS). Het is een soort focusstand, alleen lukt het niet je focusstand uit te schakelen zonder kastje.
Ook wil ik de challenge aangaan met 24 uur offline en zelf ervaren hoe het is om echt even los te komen. Wat mis ik dan en word ik gemist? In maart is mijn bewustwordingstraject gestart. Ik heb een week in mijn eentje in Spanje gereisd om te wandelen langs de costa’s. Juist als je alleen bent, is de telefoon je houvast. Contact met thuisfront, google maps als beste vriend (hoe ver is het lopen naar de volgende bestemming?, wat is daar te doen?) en waar ga ik vanavond eten en overnachten? Onbereikbaar ben ik niet geweest, maar het gaf me rust even alleen te zijn en vooral veel te lopen en buiten te zijn. Het viel me op in Spanje dat er veel meer mensen buiten waren, steeds in beweging, sportend of een praatje maken met elkaar, en minder telefoons op straat zoals ik in Nederland gewend ben. Ik zag meer sociale cohesie en een meer offline cultuur.
Ligt het aan mij of lijken deze mensen gelukkiger en meer verbonden? Of is hier ook verborgen eenzaamheid achter de voordeur?
In maart startte ik met de opleiding Souldriven female leadership van Dana Wildeman. Het was een tweedaagse opleiding met overnachting. De telefoon hadden we uitgezet en legden we op de slaapkamer. Dat voelde eigenlijk heel fijn, zo zonder telefoon. Tijdens de opleiding ontdekte ik hoe waardevol het is om voor jezelf te zorgen. Tijd en aandacht voor jezelf, meditatie, reflectie en ontspanningsoefeningen. Ik begon de opleiding in de ochtend met een overprikkeld brein, zware hoofdpijn. Tijdens de opleiding ervaarde ik diepe ontspanning en kwam ik wat dichter bij mijn gevoel. Hoeveel stoppen we weg in ons dagelijks leven door de drukte van de dag? Onverwerkt verdriet van dingen die niet zijn gelopen zoals je hebt gewild. Hoe we ons leven rationaliseren, en teveel in ons hoofd zitten en te weinig voelen. Hoe vast we zitten in onze patronen. Het was voor mij een eye opener, daarom heb ik Dana gevraagd om de eerste avond van de offline club te verzorgen. Ik zag wat het met mij en de deelnemers deed en de rust en focus die het mij gaf. Ik organiseer alles voor anderen, maar heb te weinig voor mezelf gezorgd. Het is belangrijk om goed voor jezelf te zorgen en aan jezelf te blijven werken. Offline.
PS: Gisteren was ik dankzij Go Mono slechts 1,5 uur online.
Annemiek van Raalten
Reactie plaatsen
Reacties